Ελένη Γεωργοστάθη: “Ένα παιδί έχει ανάγκη από ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη ώστε να μπορέσει να απελευθερώσει τις δημιουργικές του δυνατότητες” – Parents24 – 3 Ιανουαρίου 2016

Όνομα: Ελένη Γεωργοστάθη

Μητέρα δυο παιδιών, ηλικίας 9 και 5 ετών

Βιβλίο: Το χάρτινο καραβάκι της μαμάς

Για τα παιδιά μου:

Όταν απέκτησα το πρώτο μου παιδί, πέρα από την καθημερινότητά μου, άλλαξε συνολικά ο τρόπος που έβλεπα τη ζωή μου και τον κόσμο, οι προτεραιότητές μου κι η οπτική μου. Ο εαυτός μου μπήκε στην άκρη για χάρη ενός άλλου ανθρώπου, η υπομονή και η ανεκτικότητά μου απέναντι στους άλλους και σε μένα την ίδια αυξήθηκαν εκθετικά, άρχισα, νομίζω, να συμφιλιώνομαι με τα λάθη και τις αδυναμίες μου.

Μετανιώνω που, παρότι εργαζόμουν στο σπίτι, υπήρξαν περιπτώσεις που η δουλειά ήταν τόσο πιεστική ώστε έχασα στιγμές από το μεγάλωμα των παιδιών μου.

Δε μετανιώνω για τις «κοπάνες» μου προκειμένου να πάμε παρέα στην παιδική χαρά, για τις ατέλειωτες ώρες ανάγνωσης παιδικών βιβλίων, παιχνιδιού, δραστηριοτήτων. Μπορεί να μου στέρησαν κάποιες ώρες ύπνου στην προσπάθειά μου να είμαι συνεπής στις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις, ωστόσο είναι αναντικατάστατες, γεμίζοντάς με πολύτιμες αναμνήσεις.

Η πιο ωραία στιγμή μου ως μαμάς ήταν όταν πρωτοείδα τα παιδιά μου στο μαιευτήριο, αυτή η μοναδική αίσθηση της γνωριμίας με τον άγνωστο που κουβαλάς εννιά μήνες μέσα σου και που ανυπομονείς τόσο να δεις!

Η πιο δύσκολη στιγμή μου ήταν το περασμένο καλοκαίρι, όταν ένα από τα παιδιά μου λιποθύμησε εξαντλημένο από ίωση.

Από το μεγάλωμά τους φυλάω ελάχιστα παιχνίδια, ένα δυο αγαπημένα ρουχαλάκια, κάμποσες ζωγραφιές και, φυσικά, πολλά βιβλία!

Χαίρομαι πολύ όταν τα βλέπω να παίζουν μαζί, να συζητάνε, να μοιράζονται πράγματα. Είναι κάτι που εγώ δεν έζησα, λόγω μεγάλης ηλικιακής διαφοράς με τον αδερφό μου. Και, φυσικά, ενθουσιάζομαι βλέποντάς τα να ανακαλύπτουν γνώσεις, δεξιότητες και συναισθήματα, να κάνουν φίλους, να ανοίγουν τα φτερά τους στον κόσμο.

Μαζί τους θέλω να ταξιδεύω, να ξανανακαλύπτω την πόλη, να βλέπω τον κόσμο μέσα από το πρίσμα της δικής τους ματιάς.

το χάρτινο καραβάκι της μαμάς εξώφυλλο

Για το βιβλίο:

Το Χάρτινο καραβάκι της μαμάς (εικονογράφηση Ελίζα Βαβούρη, Εκδόσεις Ψυχογιός, Αθήνα 2014) είναι το πρώτο μου βιβλίο.

Το εμπνεύστηκα συνειδητοποιώντας ότι υπήρχαν πράγματα στα οποία τα παιδιά μου τα κατάφερναν πολύ καλύτερα από μένα, αλλά και παρατηρώντας την αδυναμία ή απροθυμία αρκετών γονιών να συμφιλιωθούν με τις δικές τους αδυναμίες, επιμένοντας να προβάλλουν στα παιδιά τους την εικόνα του φωτεινού παντογνώστη.

Χρειάστηκα ένα ολόκληρο απόγευμα για να το γράψω, και αρκετές μεταγενέστερες αναγνώσεις, που μου επέτρεψαν να εντοπίσω και να διορθώσω ατέλειες της πρώτης, αυθόρμητης γραφής.

Αγάπησα ιδιαίτερα σε αυτό την ενθουσιώδη, γνήσια επιθυμία του παιδιού τόσο να μάθει όσο και να διδάξει, να πάρει αλλά και, τελικά, να δώσει.

Το μήνυμα που φιλοδοξεί να περάσει θα μπορούσε να είναι ότι, περισσότερο από μια ωραιοποιημένη πραγματικότητα, ένα παιδί έχει ανάγκη από ειλικρίνεια και εμπιστοσύνη ώστε να μπορέσει να απελευθερώσει τις δημιουργικές του δυνατότητες.

Αγαπημένη μου σκηνή είναι εκείνη που η μαμά ομολογεί ότι βρήκε την ιδανική δασκάλα στο πρόσωπο της κόρης της.

Τα παιδιά μου το αγάπησαν, ενθουσιάστηκαν ιδιαίτερα με την εικονογράφηση της Ελίζας Βαβούρη, σχολιάζοντας μάλιστα ότι σε ορισμένα σημεία η ιστορία τούς θύμισε τη δική μας καθημερινότητα, αλλά επισημαίνοντας και ότι η μαμά του βιβλίου είναι αρκετά διαφορετική από μένα.

Η μητρότητα στην περίπτωσή μου υπήρξε η πόρτα που με οδήγησε στο παιδικό βιβλίο. Αν και επαγγελματίας στον χώρο των εκδόσεων, αν και μανιώδης αναγνώστρια ενήλικης λογοτεχνίας, πριν αποκτήσω το πρώτο μου παιδί δεν είχα ασχοληθεί σε βάθος με το είδος. Η συστηματική μου έρευνα και επαφή με αυτό ξεδίπλωσε μπροστά μου έναν νέο κόσμο με άπειρες εκφραστικές δυνατότητες. Στην πορεία, βέβαια, παρότι φυσικά τα παιδιά μου εξακολουθούν να με εμπνέουν και να είναι οι πρώτοι μου αναγνώστες, αντιλαμβάνομαι ότι η μητρότητα δεν μπορεί ούτε οφείλει να είναι ο μόνος λόγος για να γράφει κανείς.